Het verhaal van Jessie

Ik ben opgegroeid in een gezin waarin alcoholisme op de voorgrond stond. Psychische problemen die weg gedronken werden. Een probleem wat zichtbaar was bij artsen en instanties.

Wat niet zichtbaar was, was de diepe duisternis erachter. Binnen het gezin was geen veilige plek, maar de ellende ging nog veel verder dan dat.

In de periode van 4-6 jaar werd ik meegenomen naar plekken waarvan de meeste mensen het bestaan nog steeds niet weten. Een plek van letterlijke en figuurlijke diepe, diepe duisternis. Een plek waar satan aanbeden werd in al zijn gruwelijkheid. Een plek waar ik geen stem had, mij niet mocht laten horen. Niet huilen, niet schreeuwen van de pijn …. Rituelen waarin verkracht werd, gemarteld, geofferd …. Baby’s en kinderen die geen bestaan mochten hebben – die daar geboren werden zodat niemand ze zou missen – werden op afschuwelijke wijze gemarteld en vermoord. En nog steeds gebeurt dit wereldwijd!

Tegen ons werd gezegd dat we niet mochten praten, op straffe van een gruwelijke dood (van vriendinnetjes, geliefden en onszelf). Om verder angst in te pompen werden we gemarteld, stroom door ons lichaampje, verdrinking en weer bijgebracht worden en een eindeloze rij van andere manieren. Zelfs die bevrijdende dood werd ons afgenomen. Opgesloten in (honden)kooien, geen geluid mogen maken, ook op straffe van elektrische stroom.

Daarnaast werd ons verteld dat we toch niet geloofd zouden worden. Aanwezig waren politie, artsen, hulpverleners, dominees … alle lagen van de bevolking. Zodat je ook nooit zou weten waar je veilig kon praten want iedereen kon één van hen zijn. En de straf was vreselijk.

Programmering door je intens veel angst aan te jagen, herhaaldelijke boodschappen te laten horen met als doel: nog meer angst, isolement (niemand is te vertrouwen, je bent nergens veilig, jij bent verantwoordelijk voor het leed en de dood van de ander etc etc).

Nu tientallen jaren later leer ik eindelijk te leven ipv te overleven.

Ik heb mijn herstel gezocht en gevonden bij Jezus Christus, Yeshua. Het is een hele lange weg geweest, maar wel een weg naar het Leven. Ik heb vrijheid gevonden, angsten doorbroken, mijn stem terug gevonden maar boven alles: HOOP.  Zonder Yeshua zou ik letterlijk niet meer leven, Hij toonde mij de weg die ik mocht gaan naar het Leven toe.  Ik noem Hem nadrukkelijk Yeshua, waarom? Omdat in de cult mensen worden gebruikt die voorgesteld worden als god de vader of jezus. Deze mensen – in de hoedanigheid van dus zogenaamd god de vader en jezus – staan er lachend bij als je gruwelijke dingen met je gedaan worden – of doen het zelf. Zodat jij denkt dat ze erbij betrokken zijn. Maar het tegenovergestelde is waar. Het is een leugen!!! Vader God, ik noem hem Abba, en Jezus Christus – Yeshua horen daar niet bij en zijn de enige weg hieruit om herstel te vinden.

Gebed is key hierin, dat de waarheid over Abba en Yeshua gehoord zal worden, dat de banden met de duisternis verbroken worden, voor Goddelijke bescherming. Om hier uit te komen is een enorme geestelijke strijd en satan geeft zijn buit niet zo maar op. Ook ik heb, in mijn weg eruit, meerdere malen letterlijk de stappen gezet om een eind te maken aan mijn leven. Maar er waren mensen die voor mij baden en streden zodat uiteindelijk Abba het laatste woord had over mijn leven.

Ik ben eindeloos dankbaar voor die mensen die voor en met mij gestreden hebben.

Bid u/jij mee voor al diegenen die er nog in zitten en of hun weg eruit aan het vinden zijn? Het is letterlijk van levensbelang!

Dank u wel